Ipads op de Willibrord part Four

Het plan is ingediend bij het college van bestuur van stichting Flore. Nu is het aan hun om te bepalen of we ons plannen mogen doorvoeren. Het team is ook bereidt het avontuur aan te gaan. Ze hebben akkoord gestemd met de aanschaf van de Ipads. Wel is er de discussie of we niet ook een aantal laptops moeten aanschaffen. Nu is vastgesteld dat we deze rond 15 Ipads aanschaffen zodat er 1 klas kan starten. In de tweede aanschafronde wordt gekeken of er meer Ipads moeten komen of dat er ook laptops gemist worden
Wanneer de Ipads in school zijn behouden we nog wel de vaste computers. Eigenlijk zijn de Ipads ter vervanging van de desktop computers. Om de overgangsfase makkelijker door te komen behouden we de desktops nog even. Uiteindelijk moeten de desktopts wel vervangen worden. Die werken ook steeds trager en zijn wat dat betreft wel aan vervanging toe.
Bureaucratie is tot zover eigenlijk het grootste struikelblok; je voert een plan in en het moet aangepast worden. Je past het aan en het moet in een businesscase achtige vorm worden gegoten. Het college van bestuur vertraagt dus het proces, al is het wel enigszins begrijpelijk.
Naast het draadloos netwerk en Ipads hebben we ook ingezet op een koffer waar de Ipads in 1 keer gesynchroniseerd kunnen worden. We houden de Ipads in eigen beheer en dan is dat wel handig. Ook willen we graag een soort van masterlaptop (Macbook) waar een blauwdruk van de Ipads te vinden is. Wanneer je de laptop en de Ipads in de koffer zet worden die automatisch gesynchroniseerd met de Macbook. Licentietechnisch ziet Apple dit nog door de vingers, maar zij zien ook in dat er maatregelen getroffen moeten worden. Uiteindelijk kun je apps per stuk kopen of een soort groepslicentie afsluiten.
Eerstvolgende stap is het plan aan te passen aan de wensen van het college van bestuur. Wanneer we een handtekening hebben kan het allemaal heel snel gaan. De randvoorwaarden zijn aanwezig, we hebben goed nagedacht over de extra apparatuur, beheersmatig is alle dichtgetimmerd en het draadloos netwerk kan worden aangelegd.

Ipads op de Willibrord part three

We zijn weer een stapje dichterbij. Op 2 augustus, in de vakantie, wordt de school doorgemeten om te kijken waar accespoints moeten komen en hoe het huidige hardware park vervangen moet worden. Inzet; volledig draadloze school, tenminste, overal moet bereik zijn met minimaal een klas tegelijk. Meteen maar even gepolst welke kinderen zelf een Ipod, Iphone of Ipad hebben, een andere laptop of tablet mag natuurlijk ook, maar ik heb wel een voorkeur voor Apple.
Nadat de school is doorgemeten en een offerte is gemaakt krijgen we waarschijnlijk wel een GO van het CvB. Dan gaat het balletje pas echt rollen. Heel fijn is ook de onderwijskundige ondersteuning vanuit Qlict (netwerkbeheerder). Goed om te zien dat ze zich naast de technische aspecten ook bezig houden met de onderwijskundige invulling. Dit betekent in eerste instantie gesprekken voeren, maar dat kan resulteren in workshops, lezingen, enz. Ik heb een goed beeld van de onderwijskundige invulling en heb een team achter me staan dat volledig gemotiveerd is. Toch is het prettig om met meerdere mensen te kunnen overleggen. Soms beland je toch in een tunnelvisie waar een ander je op kan wijzen. Goed om te zien dat een bedrijf dat in eerste instantie vooral de techniek doet zich zorgen maakt over de onderwijskundige meerwaarde!
Tot zover, wordt vervolgd!

Augmented reality op de Willibrord 2.0

Een aantal posts geleden heb ik verteld over augmented reality met het programma google sketchup. Dit idee heeft overigens ook de SURFnet innovatie gelden ontvangen. Echter op een andere school, ik heb nooit meegedongen naar de prijs. Ik denk dat het in mijn geval ook te kleinschalig is. We zijn nu een aantal weken verder, dus tijd voor een update.

Ik heb de wethouder van Heiloo gesproken en hij was zeer enthousiast over het idee en wilde daar graag aan meewerken. Hij heeft een brief opgesteld waarin hij de kinderen het probleem van de gemeente voorlegt; het wil niet lukken met het ontwikkelen van de woningen in het nieuwbouwplan. Er zijn een aantal eisen opgesteld qua hoogte, breedte, helling van het dak, grootte van de garage, enz. Hier zitten tal van rekenopdrachten aan verbonden wat weer mooie content is voor mijn onderwijs.

De leerlingen gaan nu aan het werk, eerst op papier en dan in Sketchup. Tevens wil ik dat ze er brochures bij maken en hun huizen gaan 'verkopen'. Ook hier weer tal van raakvlakken met allerlei vakgebieden; taal, spelling, handvaardigheid, mediawijsheid, enz. De wethouder zal een keer op school verschijnen en de leerlingen mogen hun huizen via AR tonen aan de wethouder.

Ik ben uiteraard erg blij dat de wethouder mee wil werken en dat het project van de grond komt. Als ik mijn fantastie even de vrije loop geef zie ik aan het eind van het jaar een makelaarskantoor in de klas waarbij leerlingen de huizen verkopen. Dit kan letterlijk door de 'klanten' een USB-stick oid mee te geven met daarop het ontwerp van de gekochte woning. Zo ver is het nog niet. We gaan stap voor stap kijken hoe we verder kunnen gaan. Ik hoop dat dit ook komend schooljaar een vervolg heeft, ook al heb ik dan een andere klas en is de huidige groep 8 van school af. Dit 'echte' onderwijs geeft mij zoveel mogelijkheden en de leerlingen zijn zo gemotiveerd dat eigenlijk een veel groter deel van je onderwijs op deze manier ingericht moet worden. Denk bijvoorbeeld aan 'beartravel' of het zelfbedachte land van meester Sanne en zijn klas. De combinatie van allerlei vakken en ICT komt op die manier prachtig samen!

Ipads op de Willibrord

Er wordt heel veel over gesproken en over gezegd; de Ipad in het onderwijs. Er zijn legio voordelen te bedenken, maar ook net zoveel nadelen. Er is onduidelijkheid over de apps die ontwikkeld worden, over hoe de Ipads te beheren en er is altijd het gemis van Flash. Ondanks al deze onzekerheid en vraagstukken gaat de Willibrord eraan geloven; Ipads.


Als jonge leerkracht wordt ik snel afgespiegeld als 'snel en onbehouden'. Toch is het in dit proces zo geweest dat ik degene ben die de kar wat remde. Ik heb te vaak gezien dat ontwikkelingen technology driven waren. Het is er, dus ik moet het hebben. Er werd niet gekeken naar de leerkracht, of laat staan de leerlingen. Toen mijn directie met dit idee kwam heb ik direct gezegd dat er een lange, intensieve fase aan vooraf moet gaan.

Denk bijvoorbeeld aan het ontwikkelen van je visie, waar staat je school voor en hoe voegen die Ipads dan wat toe? Wat betekent het voor onze huidige hardware? Hebben de leraren wel voldoende kennis in huis? Zijn er wel voldoende apps op de markt? DIt loste mijn directie handig op door die taak aan mij uit te besteden. Als LB- ICT leerkracht was dat natuurlijk een kolfje naar mijn hand. Ik kan uiteraard niet wachten om met Ipads te gaan werken, maar ik moet binnen mijn school niet de enige zijn.

Om het wat breder te trekken dan alleen het Ipad verhaal hebben we besloten het gehele ICT platform wat naar een hoger niveau te trekken. Het team had al te kennen gegeven dat ICT een belangrijk speerpunt van de school is, en het werd hoog tijd dat daar invulling aan gegeven zou worden. Aan mij de taak het beleidsplan te schrijven en een concrete invulling voor de komende jaren te bedenken. Aangezien ik nog niet eerder een beleidsplan geschreven had was het een uitdaging die ik graag aan ging.

Tijdens een studiedag mocht ik mijn plan toelichten, en werd dit, met enkele kritische inhoudelijke vragen, met open armen ontvangen. Wel werd meer en meer duidelijk dat de Ipadklas, mijn klas, toch echt mijn ding zou worden. Het is in het plan opgenomen en leraren weten er van, ze worden nog niet betrokken bij de uitvoer van dat gedeelte van het plan. We hopen op een olievlekwerking zodat andere leraren aangestoken worden door het Ipadvirus dat ik moet verspreiden. En ik moet zeggen dat bij het tonen van enkele handige onderwijsapps leraren direct enthousiast worden. Wat betreft het plan was iedereen enthousiast en waren ze vooral benieuwd naar de concrete invulling. Uiteraard kwamen hier de bekende argumenten naar voren; hoeveel tijd kost het, als het maar wel steeds terug blijft komen en niet verwaterd, graag een praktische invulling, ik moet er wat aan hebben in mijn lesgeven, het moet de resultaten verbeteren, enz. Legitieme argumenten die ik als rol van leerkracht ook stel.

Zo'n week later ben ik met twee collega's om tafel gegaan om leerpunten te beschrijven die het komende jaar op de agenda zullen staan. Daar werden zeer concrete leervragen aan opgehangen zodat voor leraren duidelijk wordt wat er van ze verwacht wordt. Typisch in deze fase was de reactie van een van de twee collega's :"Dit was zeker niet wat je ervan verwacht had...". Andere collega's zien mij blijkbaar als degene die zich al niet meer kan indenken hoe het moet zijn om niet met ICT op te groeien. Gelukkig was dit precies wat ik ervan verwacht had... Klein beginnen, aansluiten bij het niveau van de leraren en rekening houden met onderlinge verschillen (he, het is net een klas...)

Oke, de lijnen zijn uitgezet, de concrete invulling is duidelijk, we kunnen aan het werk! Op de achtergrond bleef het verhaal van de Ipads doormodderen. Een visie was op papier gezet, het team heeft zijn ja-woord gegeven. Er kwam geld beschikbaar binnen de stichting (ja, het kan!) en er kwamen meer en meer scholen die mee wilden doen in de alliantie ICT die inmiddels bovenschools was opgericht. Komende donderdag is een belangrijke dag waarop wij als kartrekker van deze alliantie de lijnen uitzetten en de deelnemers vragen om hun keuze te maken. De scholen die ook zeker van plan zijn komend jaar te starten met Ipads stellen samen een plan op om de stichting financieel om hulp te vragen.

Hoe het ook gaat, de Willibrord gaat sowieso deze kant uit, met of zonder financiële hulp. Een zetje in de rug zou het proces zeker versnellen, maar is niet noodzakelijk om deze koers te blijven volgen. Onderwijs zonder ICT kan vandaag de dag niet meer, een Ipad is een manier om daar invulling aan te geven. We maken een proces mee waarbij we tegenslagen zullen moeten gaan verwerken, maar dat zal ons er niet van weerhouden het uiteindelijke tot een succes te maken. Wanneer het zover is nodig ik iedereen uit een kijkje te komen nemen. Doe er je voordeel mee!

Augmented Reality op de Willibrord!

Na de proef met QR codes gaan we gaan eraan geloven. Augmented Reality komt in de school. Geen grootscheepse subsidieregeling, maar met de huidige technieken en gelden augmented reality een echte plek in het onderwijs geven. De vraag is alleen... hoe?


Als uitgangspunt ga ik altijd voor echt onderwijs. Wat daar goed bij aansluit is een verhalend ontwerp. Dat brengt de geleerde kennis en vaardigheden in context die de kinderen aanspreekt; de echte wereld! Tevens krijg je een overlapping van vakgebieden. Ook zijn de kinderen van zichzelf gemotiveerd. Wat betreft het AR gedeelte zijn er een aantal programma's die zich daar uitstekend voor lenen. Ik kies voor Google Sketchup met daarbij de AR plugin. Dit zijn beide gratis stukjes software. De webcam heb ik van een van de kinderen geleend. Maar nu nog de invulling...

De Willibrord staat in de gemeente Heiloo. Deze gemeente is hard aan het werk om de vraag naar woningen op te lossen. Zo zijn er een aantal nieuwbouwprojecten klaar om uitgevoerd te worden. Een van die nieuwe woonwijken wordt momenteel ontworpen door een aantal architecten. En daar komt het verhalend ontwerp om de hoek kijken. Ik heb de wethouden van huisvesting benaderd. Ik heb hem gevraagd een brief op te stellen waarin hij de kinderen vraagt mee te denken en mee te helpen de wijk te ontwerpen. Daarbij moeten ze rekening houden met een aantal eisen. De kinderen gaan aan de slag binnen Sketchup en presenteren uiteindelijk hun huis aan de wethouder van Heiloo.

Momenteel ben ik zover dat ik een antwoord van de wethouder afwacht. De kinderen hebben al even gestoeid met Sketchup en er zijn altijd een aantal fanatiekelingen die het programma thuis ook downloaden. Het verbaasde me toch enigszins hoe de kinderen reageren op AR. Ze vinden het vooral grappig om te zien hoe de meester zit te stoeien met de marker en de webcam. Het technische hoogstandje dat op het digibord getoond wordt verbaasd ze niets. Toen ik er even over nadacht en van deze reactie bekomen was werd het me wel weer eens heel duidelijk dat deze leerlingen toe zijn aan dit soort vernieuwingen. Ze weten nog niet dat we met deze opdracht aan het werk gaan, maar ze zijn wel enorm gemotiveerd om met het programma te werken. Ik heb ze verteld dat ze naar een ontdekkingsfase een gerichte opdracht krijgen en moeten uitvoeren. Dit valt onder de noemer handvaardigheid. Al zal er in de aanloop naar het uiteindelijke product ook het een en ander op papier moeten komen te staan. En je weet het maar nooit met dit soort projecten, wie weet eindigt het met brochures, open huizenroutes, rondleidingen aan potentiële kopers...

Ik ga er in ieder geval mee aan de slag. Het nieuwe onderwijs (al voelt het voor de kinderen dus niet zo vernieuwend...)in een echte wereld! Dat is wat we willen... Voor degenen die nog niet op de hoogte zijn van AR; hieronder een filmpje die het wat verduidelijkt.